Verhaal Frans Makker

Ca. 12 jaar oud, zal ik zijn geweest. Toen kwam mijn neef zijn nieuwe motor laten zien en zijn nieuwe vriendin voorstellen. Beide waren prachtig.
Vanaf dat moment werden mijn sluimerende gedachten omgezet naar een “plan”.
Op mijn 18-de verjaardag stond er een spiksplinter nieuwe Kawasaki 750 cc 3-cilinder 2-takt op mij te wachten. Volledig betaald inclusief één jaar All-risk verzekering plus wegenbelasting.
Geheel bij elkaar gespaard met bijbaantjes. ’s Avonds, in het weekend en in de schoolvakanties.
Een droom werd werkelijkheid.

FM-foto-1

Ruim 2 jaar later stortte die droom in. Mijn supersnelle 2-takt motor liep vast op de snelweg. Te laat ontkoppelde ik, waardoor ik de macht over het stuur verloor en in de berm belande. Gelukkig waren er geen andere personen bij betrokken, maar zowel mijn motor als ik zelf hadden “veel schade opgelopen”.
De Kawasaki was Total loss en ik zelf zo goed als.
Mijn linkerarm moest worden geamputeerd, net onder de oksel en mijn linker been was op vele plaatsen gebroken.

FM-foto-2 FM-foto-3

Tegen het einde van de 1,5 jaar durende periode van revalidatie mocht ik opnieuw afrijden om mijn autorijbewijs terug te krijgen. Dat mijn motorrijbewijs toen definitief ongeldig werd verklaard, was onvermijdelijk, deed pijn, maar leek mij ook logisch. Verstandelijk JA, maar gevoelsmatig : NEE.
Jarenlang heeft het pijn gedaan, wanneer ik motoren zag rijden. Tot ik in 2002, in een opstandige bui, ben gaan rondbellen, om te informeren of er toch mogelijkheden voor mij waren, om weer te gaan motorrijden. Na tientallen telefoontjes met allerlei instanties als rijscholen, motorzaken, CBR en RDW kwam ik terecht in Assen bij de MMvG. Rob Janssen vertelde mij dat er veel mogelijk is, maar dat dit beoordeeld wordt tijdens een intake gesprek. De eerste mogelijkheid daarvoor was over 6 weken. Wat kunnen 6 weken lang duren. Gelukkig kwamen de mensen van de MMvG met een positief advies.
Nadat ik ’s morgens was “goed gekeurd”, heeft Wilfred Mijnheer van Stel Orthopedie in Vries (net boven Assen) ’s middags een gipsafdruk van mijn geamputeerde linker schouder gemaakt en de afmetingen van mijn rechter arm opgemeten, om een prothese te kunnen maken. Toen die prothese enkele weken later klaar was, konden er rijlessen worden gevolgd bij Koops Verkeerseducatie in Assen.
Lambert en Theo Koops verzorgen “normale” rijlessen maar ook lessen, waarbij de auto of motor kan worden aangepast voor mensen met een beperking.
In mijn geval diende de prothese om “met beide handen” het stuur vast te houden, waardoor een solide zit wordt gecreëerd. De koppelingshandel en schakelaars werden van links naar rechts omgebouwd. Daardoor kon ik alle handelingen uitvoeren met slechts één hand. Dat was eerst wel even wennen, maar werd al snel heel gewoon. Na een aantal lessen (dagdelen van ca. 3 uur) had ik voldoende controle over de motor zodat ik mocht afrijden. Sander Bison, aanpassingsdeskundige van het CBR Assen, feliciteerde mij met het “terughalen” van mijn motorrijbewijs. In de periode dat ik bezig was mijn rijbewijs terug te krijgen, had ik opnieuw een motor gekocht, een Kawasaki ZZR 600, die Rob Janssen van ATA (tegenwoordig Lukens Tuning Service) ombouwde naar “eenhandig rechts bediening”. Dus toen ik mijn rose papiertje op het gemeentehuis kon ophalen, stond ook mijn motor klaar, om na 28 jaar weer zelfstandig motor te rijden.

Het hele traject had zich in het “diepste geheim” afgespeeld. Alleen mijn gezin wist er van. Om reacties te vermijden als : “waar begin je aan”, “heb je nu nog niets geleerd”, “moet je die andere arm ook kwijtraken”.
Toen ik mijn motorrijbewijs had en mijn aangepaste motor thuis stond, hebben wij onze familie en vrienden uitgenodigd voor “een belangrijke mededeling”.
De reacties waren meest positief. Inmiddels rij ik al weer 10 jaar motor. Sinds 2009 een gifgroene Kawasaki ZX10R en onlangs heb ik een geheel gereviseerde Kawasaki H2 Mach IV uit 1972 kunnen kopen. Exact dezelfde als ik in 1972 nieuw heb gekocht en waar in mijn ongeluk mee heb gehad. Beide zijn aangepast.

FM-foto-4

Ik ben de initiatiefnemers van de MMvG, Rob Janssen van Allround Technical Assist, Sander Bison van het CBR, (inmiddels helaas overleden), als ook Wilfred Mijnheer van Stel Orthopedie in Vries en Theo Koops van Koops Verkeerseducatie in Assen enorm dankbaar voor alles wat ze voor mij (en inmiddels voor velen met mij) hebben gedaan.
Door hun samenwerking hebben ze mijn leven enorm verrijkt.

Met vriendelijke groet,
Frans Makker