Verhaal Bert Pot

Allemaal voorbij?
Inleiding
Sinds mijn jeugd ben ik gefascineerd door alles wat 2 wielen en een motor heeft.
Eigenlijk een beetje vreemd, het is mij namelijk niet met de paplepel ingegoten. Mijn vader had weliswaar een brommer, maar dit was alleen maar een noodzakelijk vervoermiddel.
Wel trok het mijn aandacht en dacht ik: “mocht ik ooit eens groot zijn dan …”
Naarmate de jaren vorderden nam de interesse alleen maar toe. Reeds op jonge leeftijd sleutelde ik aan brommers en het rijden vond ik geweldig. Ik kon dan ook niet wachten tot ik 16 jaar was en legaal mocht gaan rijden. De volgende stap was natuurlijk het echte werk; een motor. Thuis werd daar een beetje argwanend en bezorgd op gereageerd. We weten allemaal dat motorrijden vaak niet zonder gevaar is en op die leeftijd zie je het gevaar helemaal niet. In die tijd mocht je nog met een oefenvergunning de straat op als je rijlessen had, mits de motor voorzien was van een L plaatje. Op die mannier kon je ervaring op doen binnen de gemeente, maar ook soms daar buiten (les bordje er af). Ik voelde me soms net Freddie Spencer als ik op de motor zat, regelmatig hing ik meer naast de motor dan dat ik erop zat. Wat Spencer kon dat kon ik toch ook? Het motorrijbewijs heb ik na een paar lessen gehaald.

De jaren verstreken en ik kreeg een relatie
Hierdoor werden andere dingen belangrijker: huisje , kids, noem het maar op. Mijn beschikbare tijd en geld gingen in deze jaren naar mijn gezin. Dus motor verkocht. Nadat de kinderen wat groter werden begon het toch weer te kriebelen om motor te rijden. Nu was er wel ruimte in het budget en beschikbare tijd om weer de weg op te gaan. Na lang zoeken heb ik een Honda CB 750 K2 uit 1975 gekocht; man, wat was ik blij. Velen hadden waarschijnlijk gezegd: “wat moet je met zo’n wrak, deze is rijp voor de schroot”. De motor was in een typische jaren ‘70 stijl met glitter-lak en zag er niet uit. Toch zag ik door de roest heen iets wat mij aantrok, een beeld van hoe de motor er uit zou kunnen zien. Het heeft uiteindelijk vele jaren geduurd voordat de motor het daglicht weer kon verdragen.

foto-1

Na de restauratie zag hij eruit alsof hij net uit de showroom was gereden. Ik heb aan deze motor erg veel plezier beleeft, hij kwam alleen met mooie dagen buiten en het onderhoud heb ik altijd zelf met veel liefde gedaan. Aan dit alles dreigde door een zwaar ongeluk een abrupt einde te komen.

Niet door een motorongeval, maar door een bedrijfsongeval moest ik mijn linkerhand missen
Voordat de ambulance ook maar was gearriveerd dacht ik al na over de gevolgen.
Niet eens zozeer hoe het nu verder moest in het leven, maar wat dit ongeluk zou betekenen voor mijn passie.

Allemaal voorbij dacht ik, mij zie je NOOIT meer op een motor
Dit gegeven was erger dan het verliezen van mijn hand. Dat klinkt misschien vreemd maar zo voelde ik het. Motorrijden gaf mij zo’n fijn gevoel, dit is iets wat ik niet kan beschrijven, maar andere motorrijders zullen dit vast zelf wel herkennen. Voordat ik terug kwam uit mijn eerste operatie had mijn familie al uitgezocht of het weer mogelijk zou kunnen zijn om motor te rijden met een beperking. Ze wisten precies wat het voor mij zou betekenen als zou blijken dat ik weer kon gaan motorrijden.. Elke dag ben ik ze nog steeds dankbaar dat ze dat voor mij hebben gedaan. Het idee dat het toch mogelijk was dat ik weer kon gaan motorrijden heeft mij door de revalidatie heen gesleept en de acceptatie van het verlies van mijn linker (dominante) hand een stuk gemakkelijker gemaakt.

Mijn eerste kennismaking met de MMvG
Een paar weken na mijn ongeval werd ik uitgenodigd voor de zogenaamde zittingsdag. Tijdens deze gesprekken wordt beoordeeld of je geschikt bent om weer veilig aan het verkeer te kunnen deelnemen. Gelukkig kreeg ik al snel de indruk dat ik me daar geen enkele zorgen over hoefde te maken.Ik kreeg informatie over de procedure en hoe ik mijn rijbewijs terug kon krijgen. Mijn rijbewijs voor zowel motor als auto was na het ongeval ingetrokken. Met een brede glimlach vertrok ik weer richting huis.
Ik ga weer motorrijden JIPPYYYYYY!!!!!!!

Mijn oude gerestaureerde motor moest ik helaas verkopen. Ik voelde mij hier niet voldoende veilig en zeker op i.v.m. de verouderde techniek. Ik moest een andere motor kiezen waarop ik aangepast zou gaan rijden. Deze keuze viel niet mee. Ik moest er rekening mee houden dat de aanpassing die noodzakelijk was gerealiseerd kon worden op de motor van mijn keuze. Een ander probleem was dat ik niet zelf kon proefrijden om te zien wat de juiste motor voor mij was. Een goede vriend bood de de helpende hand: hij zou proefrijden met mij als duopassagier. Dat was op zich al een hele ervaring, ik had nog nooit achterop een motor gezeten! Uiteindelijk viel de keuze op een Honda CBF 1000. De ombouw kon beginnen.

Bij Rob Jansen, ATA specialist, was ik op het juiste adres
De wijze waarop deze man gloedvol over motoren praat en precies weet wat de beperking betekend voor de ander, dat was voor mij geweldig om te ervaren. En ik wist: dit komt weer goed. Voor mij duurde het een eeuwigheid voordat mijn aanpassing klaar was. Het liefste wilde ik zo snel mogelijk weer op de motor om te gaan rijden. Gelukkig woon ik dicht bij Assen en kon ik af en toe zelf even kijken hoe de ombouw vorderde.

Onder tussen werd er in Vries bij Stel Orthopedie met dezelfde liefde en passie gewerkt aan mijn motorprothese. Dankzij deze speciale prothese ben ik weer in staat om de motor te besturen/vast te houden. Ook Wilfred kan zich erg goed inleven in hoe het is als je moet rijden met een beperking. De door hem ontwikkelde prothese is een uitkomst voor velen.

Telefoon: Bert je motor is klaar!!!
Eindelijk brak de dag aan dat de aanpassing van mijn motor gereed was. Er was echter 1 probleem: ik had mijn rijbewijs nog niet terug. Wel heb ik stiekem dezelfde dag even gereden om dit heerlijke gevoel weer te ervaren. Man, wat was dat GEWELDIG, ik heb eerst even langs de kant van de weg gestaan om menig traantje weg te pinken. Mede door aanpassing en uitstekende prothese was het gelijk een vertrouwd gevoel en totaal niet vreemd om de koppeling en schakelaars rechts te moeten bedienen. Nu alleen mijn rijbewijs nog terug.

Bij rijschool Koops in Assen kreeg ik de benodigde rijlessen om mij te leren rijden met de aanpassing. Ik voelde mij gelijk op mijn gemak, er werd mij rustig en deskundig uitgelegd hoe ik me met een beperking moet gedragen in het dagelijkse verkeer op de motor.
Ondanks mijn ruime motorervaring heb ik nog veel nieuwe dingen geleerd.
De rijtest heb ik vervolgens met goed gevolg afgelegd. Nu was het tijd om te genieten!

foto-2

Hoe het verder ging
Door bovenstaande ervaringen ben ik geïnteresseerd geraakt in alles wat maar met de MMvG te maken heeft. Omdat ik weinig of geen informatie kon vinden over het motorrijden met een beperking heb ik zelf een website gemaakt om andere te informeren. www.1-handed.com Regelmatig zijn anderen verbaasd als je vertelt dat je ondanks je beperking nog steeds geniet van het rijden op de motor.

Omdat ik dicht bij Assen woon ging ik vaak even bij Rob op bezoek voor een gezellige babbel en een lekker kopje koffie. Hij vertelt graag over zijn motorleven en de passie voor motoren. Het is voldoende om een boek mee te vullen. Het is niet meer dan terecht dat Rob voor zijn werk koninklijk werd onderscheiden in 2012. Voor mij heeft hij iets mogelijk gemaakt waar ik nooit van had kunnen dromen na mijn ongeval. Zelf ziet hij dit anders, maar zonder hem was bovenstaand verhaal niet mogelijk geweest. Samen met het team om hem heen heeft hij de vervulling van een droom voor mij gerealiseerd.

Het rijden geeft mij veel plezier, maar na verloop van tijd miste ik toch iets
Niet omdat ik ontevreden was over de prestaties van de motor, maar ik miste wat comfort op de lange afstanden en met name als ik met een duopassagier reed. Samen met mijn vrouw maak ik de nodige tochtjes en we brengen menige vakantie door op de motor, het liefst naar het hooggebergte van de Alpen en Dolomieten. De Honda heb ik met veel geluk kunnen verkopen aan iemand die dezelfde aanpassing nodig had.

Na veel research viel mijn keuze op een BMW R1200 RT, vooral zijn comfort en betrouwbaarheid gaven de doorslag. Weer kon ik niet proefrijden, maar ben ik afgegaan op de vele verslagen en tests van deze motor. Rob was niet erg gecharmeerd van mijn keuze, met name de aanpassing op elektronisch gebied bezorgde Rob de nodige twijfels. Toch is hij aan deze klus begonnen.

foto-3

Mede dank zij Albert ( voor het elektronische gedeelte ) is ook deze aanpassing weer meer dan voortreffelijk geslaagd. Je moet 2x kijken om te zien wat de verandering is, dit is de kracht van de aanpassing vind ik zelf.

Het is leuk dat mijn motor inmiddels wereldwijde aandacht heeft gekregen en in enkele bladen heeft gestaan. Op deze wijze heb ook ik iets terug kunnen doen om het rijden met een beperking onder de aandacht te brengen en aan anderen te tonen wat allemaal nog mogelijk is.

Gezien Rob’s leeftijd en gezondheidstoestand heeft hij onlangs moeten besluiten om enige stappen terug te doen binnen het MMvG projekt. Gelukkig voor alle rijders met een beperking werd er een kundige opvolger gevonden in de persoon van Albert Lukens. Hij zal vanaf januari 2013 de ombouw/aanpassing voor zijn rekening nemen. Albert heeft dezelfde passie en liefde voor het motorrijden als Rob. Wij zijn als rijders dus ook in de toekomst verzekerd van veilige aanpassingen aan onze motoren.

Zelf heb ik inmiddels een ondersteunende functie binnen de stichting SMvG. Ik verzorg de website/sociaal media en doe wat voorlichting. Mede doordat alle leden zelf ervaringsdeskundigen zijn kunnen ze goed verwoorden wat het inhoudt om met een beperking/aanpassing motor te rijden. Ik zal in ieder geval met veel plezier mensen voorlichten als zij besluiten om ook (weer) te gaan motorrijden ondanks een beperking.

Ik kan uit eigen ervaring spreken : het is NIET allemaal voorbij.