Verhaal Leendert Poortenaar

Een motor met een verhaal: een aangepaste ‘verlaagde’ Kawa Ltd 250

Leendert met Kawa Ltd 250

Nu zul je zeggen: een Kawasaki Ltd 250, zo’n lichte machine en dan ook nog laten verlagen. Ja heus het is echt gebeurd en een hele grote droom is werkelijkheid geworden.
De meeste mensen met een aangepaste motor hebben dat vanwege een lichaamsbeperkende functie, maar voor mij geldt iets anders. Alles zit er wel op en aan hoor, maar mijn lichaamslengte is +/- 128 cm. Tevens zijn de verhoudingen anders, namelijk een normale romp met korte armen, benen en iets kortere vingers.

Duo Poortenaar
Duo Poortenaar

Voordat ik kon beginnen aan een praktijkverhaal moesten er toch wel de nodige mijlen op de teller staan en de motor moest helemaal af zijn. Dat is nu helemaal het geval (9000 mijl gereden + het duo-zitje achterop is klaar) en daarom wil ik heel graag mijn ervaringen met u delen.
Mijn naam is Leendert Poortenaar, 36 jaar en (gelukkig) gehuwd met Ria Trip.
Al vanaf de pubertijd toen ik naar school reed op een aangepaste damesbromfiets
(een Honda Camino) was er al die hele grote wens: ‘Ik wil later ook motorrijden’.
Nou dat later is toch een heel stuk later geworden en vooral op een moment in m’n leven dat ik er helemaal niet meer bij stilstond dat deze grote droom werkelijkheid zou kunnen worden. In het verenigingsblad van de BVKM (Belangenvereniging Van Kleine Mensen) stond een Kawasaki Ltd 250 te koop van een ander klein mens. De koop (juni 2000) was snel geschied want wat hij kon dat moest ik toch ook kunnen dacht ik heel enthousiast.
De motor was al op diverse punten aangepast: schuim uit de buddyseat verwijderd, vering verlaagd, ander stuur erop en nog diverse andere punten hadden aandacht gekregen om een klein mens zoals wij zijn te kunnen laten rijden.
Voor mij was er op dat moment al prima mee te rijden alleen met de voeten aan de grond was het nog wat moeilijk. Ik moest namelijk een stukje van de buddy afglijden om met één voet aan de grond te komen.
Na kontakt te hebben gelegd met de plaatselijke rijschoolhouder Ton van de Heuvel zijn we met toestemming van het CBR gestart met de rijopleiding. Na een aantal lessen zou ik een rijtest bij het CBR moeten aanvragen om een goedkeuring te krijgen voor het mogen afleggen van het examen.
24 lessen later de oproep. Het CBR reageert negatief, wat een domper was dat: in het kader van hun verantwoordelijkheid, wetgeving en mijn eigen veiligheid mocht ik zelfs de test niet doen (en ik wou zo graag laten zien wat ik al kon met de motor, de bijzondere verrichtingen zaten er al goed in). De mensen van het CBR stelden de eis dat ik met beide voorvoeten tegelijkertijd aan de grond moest kunnen en verwezen me door naar ene Rob Janssen in Assen en vroegen mijn toestemming het dossier naar het CBR in Drenthe te sturen.
Wij wonen in Deurne en die ene Rob 200 kilometer verderop in Assen. Ik dacht: het zal wel, de droom wordt gewoon te kostbaar en onmogelijk gemaakt door het CBR en komt nooit meer uit.

Kawa Ltd 250, beetje verzaagd...
Kawa Ltd 250, beetje verzaagd…

Op zekere dag belde die ene Rob uit Assen op met de vraag of ik niet geheel vrijblijvend bij hem wilde komen met de motor. Hij had het verhaal van het CBR aangehoord en had denk ik toen al het idee van dat moet aan te passen zijn.
Zo gezegd zo gedaan, mijn rijschoolhouder in Deurne vond het ook sneu dat alles zo gelopen was en bood mij aan om samen met de motor op een aanhanger naar Assen te rijden.
Het gesprek met Rob van MMvG (Motor Mobiliteit voor Gehandicapten) sprak mij wel aan en begon meteen weer een beetje enthousiast te worden. Hij zag wel mogelijkheden om de motor verder te verlagen, maar dan moest wel de zaag erin. Het frame zou door midden gezaagd en voorzien worden van een nieuwe driehoekconstructie, de accu ertussenuit, een punt van de tank eraf, de versnellingshendel en rem aan het stuur ingekort, voetversnelling en voetsteunen verplaatst worden, een kompleet nieuwe polyester kuip met een verlaagde zit erop en klaar is Kees (eh Rob).

Nieuw modelletje...
Nieuw modelletje…

Na de aanpassing zou de motor opnieuw gekeurd moeten worden door de RDW, een nieuwe rijtest bij het CBR, een aantal dagen lessen bij VEC Koops wat ook onder de MMvG-paraplu valt, het theorie-examen, en het examen kon afgelegd gaan worden.
Ik heb de gok genomen en het hele project is in gang gezet. Op de MMvG-site werd het project Pilot Project Poortenaar genoemd, dit vanwege het feit dat het een vrij uniek gebeuren betrof en totaal iets nieuws was voor MMvG.

Toeren met Theo...
Toeren met Theo…

Nadat alles goedgekeurd werd heb ik vier dagen fantastisch leerzame lessen gehad van Theo Koops, de instructeur van VEC Koops. Als je laag aan de grond zit moet je nog meer defensief rijden (dus zorgen dat je opvalt in het verkeer). Januari 2002 was het eindelijk dan zover, het examen en het roze papiertje was binnen.
Het jaar erop volgend was er één om nooit meer te vergeten. Door en samen met MMvG ben ik in kontakt gekomen met de organisatie van de Motorbeurs in de Jaarbeurs te Utrecht.
Zij vonden het hele project zo geweldig dat ik de beurs zelfs mocht openen. Een enorm mediacircus was het gevolg hiervan. Alle plaatselijke kranten, landelijke dagbladen, tijdschriften, radio en tv werden gehaald.
Dit alles heeft heel wat tijd en energie gekost, maar heeft natuurlijk ook wel leuke aanbiedingen opgeleverd.

Ria Poortenaar
Ria Poortenaar

Sinds kort zit de duo-zit achterop en kan Ria (mijn vrouw, tevens klein van stuk) ook van het motorrijden meegenieten.
Als je me vraagt wat vind je het leukste vanaf het moment dat je de motor gekocht hebt, dan is het antwoord toch gauw klaar: de MMvG-rit. Dit is een toerweekend door onder andere de Ardennen, Luxemburg en de Eifel met z’n talloze bochten. In zo’n weekend rijden we dan een kleine duizend kilometer met ongeveer dertig personen.
Nu anderhalf jaar na het examen kan ik dan ook over enige rijervaring spreken en het praktijkverhaal beëindigen met mijn eigen opgedane beleving: Zelf kunnen motorrijden is echt verschrikkelijk mooi!!!

Namen zal ik niet noemen om geen mensen over te slaan, maar ik wil in ieder geval de MMvG en iedereen die er een steen aan heeft bijgedragen om mij te kunnen laten rijden heel hartelijk dank zeggen voor alle inspanningen die gedaan zijn.

Pilot Project Poortenaar
Pilot Project Poortenaar

Vele motorgroeten op de weg van,
Leendert en Ria Poortenaar-Trip